بهترین زمان برای انتقال نوزاد به اتاق خواب مستقل چه زمانی است؟

این تصمیم برای والدین می‌تواند بار عاطفی سنگینی داشته باشد. انتقال نوزاد به اتاق خودش، گاهی بزرگ‌ترین چالش زندگی به نظر می‌رسد. در ذهنتان دائماً بین دو حس مردد هستید: از یک طرف با خود می‌گویید: اگر نخوابم، دیگر توان مراقبت از کودکم را ندارم و از طرف دیگر حس می‌کنید اگر اتاق کودکم را جدا کنم برای اینکه بتوانم راحت بخوابم ،این کار خودخواهی است و احساس میکنید که فرزند کوچکتان را رها کرده اید.

اکثر مواقع، این حسِ خیلی زودگذر است.

اگر ساعت2  بامداد همچنان به کودکتان خیره نگاه میکنید و با خود فکر می‌کنید که آیا امشب واقعا شبی است که میتوانم اتاق او را جدا کنم یا نه؟ …. بدانید که تنها نیستید.

بیایید صادقانه درباره توصیه‌های رسمی، واقعیتِ زندگی، احساسات و اینکه چرا این تصمیم برخلاف تصورات رایج  مردم،  خودخواهانه نیست، صحبت کنیم.

توصیه‌های رسمی چه می‌گویند؟

آکادمی اطفال آمریکا (AAP) توصیه می‌کند که نوزادان حداقل تا ۶ ماهگی و در صورت امکان تا ۱۲ ماهگی، در اتاق والدین (اما نه در تخت والدین) بخوابند، زیرا این کار با کاهش خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) مرتبط است.

امانکته ای که باید درباره این دستورالعمل ها بدانید این است که این توصیه ها بر اساس داده‌های کلانِ جمعیتی است، نه لزوماً برای هر خانه، خانواده یا شرایط خوابِ خاص.

و این تفاوت بسیار مهمی است؛ چرا که دستورالعمل‌ها برای  استفاده عمومی همه خانواده‌ها نوشته می‌شوند و نمی‌توانند شرایط خاص زیر را در نظر بگیرند:

• والدینی که با هر صدای نوزاد از خواب می‌پرند.
• نوزادانی که تمام شب صداهایی از خود در می‌آورند!
• یا والدینی که به معنای واقعی کلمه از پا افتاده‌اند و اصلاً نمی‌خوابند؛ موضوعی که می‌تواند سلامت روانِ یکی یا هر دوی والدین را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

حقیقتی که احتمالا کسی به شما نمی گوید: نوزادان پرسروصدا هستند!

نوزادان خواب بسیار پرصدایی دارند: ناله می‌کنند، خرخر می‌کنند، جیغ‌های کوتاه می‌کشند و ساعت ۳ صبح پاهایشان را محکم به تشک می‌کوبند.

بسیاری از والدین زمانی که با من صحبت میکنند واقعا معتقدند که کودکشان در طول خواب مدام بیدار می‌شود، در حالی که در واقعیت، نوزاد فقط در حال گذر  بین چرخه‌های طبیعی خواب است و والدین در حال بیدار ماندن و گوش دادن به تک‌تک صداها هستند. بسیاری از مادران همیشه در حالت آماده‌باش هستند تا سریع بلند شوند و به نوزاد شیر بدهند.

حقیقتِ صادقانه‌ای که درسال ها تجربه دیده‌ام این است: بسیاری از والدین وقتی نوزادشان در اتاق خودش است، بهتر می‌خوابند و بسیاری از نوزادان هم وقتی والدین به هر صدای جزئی واکنش نشان نمی‌دهند، خواب بهتری را تجربه می‌کنند. خوابِ بهتر به معنای کمتر دوست داشتن فرزند نیست، بلکه به معنای داشتن سیستم عصبی آرام‌تر برای همه است.

اندازه اتاق بیشتر از آنچه فکر می‌کنید اهمیت دارد:

باید اندازه اتاق خواب خود را در نظر بگیرید. گاهی اتاق خواب شما ممکن است بیش از 100 متر باشد! در این خانه‌ها، نوزاد از نظر فنی هم‌اتاق والدین  است، اما در واقعیت، انگار در فاصله بسیار دوری از آن‌ها قرار دارد. این را مقایسه کنید با یک آپارتمان کوچک که تخت نوزاد با تخت شما تنها ۶۰ سانتی‌متر فاصله دارد و هر نفسِ و تکان خوردن نوزاد شما را کاملا از خواب بیدار میکند!

توصیه رسمی یکی است، اما واقعیت‌ها کاملاً متفاوت. بنابراین وقتی والدین می‌پرسند: اگر زودتر او را به اتاقش ببرم کار اشتباهی کرده‌ام؟ پاسخ من همیشه این است:  شرایطِ زندگی شما تعیین‌کننده است.

خب، بالاخره بهترین زمان کی است؟

بهترین زمان برای انتقال نوزاد به اتاق خودش وقتی است که:

• نوزاد از نظر رشدی آمادگی داشته باشد: اغلب بین ۴ تا ۶ ماهگی. من شخصاً فرزند خودم را در 5 ماهگی به اتاق خودش منتقل کردم، اما این روش ممکن است برای همه جواب ندهد. من اگر نخوابم از پا می‌افتم و این باعث می‌شود در طول روز نتوانم والدِ خوبی باشم.

• اصول ایمنی خواب رعایت شود: تنها، به پشت، در تخت مخصوص نوزاد. اگر سن کودک پایین است ممکن است نیاز باشد اتاق کودک را  به دوربین مجهز کنید تا بتوانید او را مانیتور کنید.
• خودتان خوابِ خوبی ندارید: حتی وقتی نوزادتان خواب است، شما آرامش ندارید.
• مدام بیدار کردنِ یکدیگر: یا شما نوزاد را بیدار می‌کنید، یا او مدام شما را از خواب می‌پراند.

برای بسیاری از خانواده‌ها، این “نقطه طلایی”جایی بین ۴ تا ۶ ماهگی است؛ زمانی که الگوهای خواب نوزاد شروع به تکامل کرده و امکانِ داشتنِ خواب‌های طولانی‌تر فراهم می‌شود، و برای برخی از خانواده ها کمی زودتر یا دیرتر از 12 ماهگی کودکشان است.

این کار به معنای عجله برای مستقل کردنِ کودک نیست؛ بلکه به معنای ایجاد محیطی

است که در آن همه بتوانند استراحت کنند.

جنبه عاطفی موضوع: بله،  درک میکنم. این حس کاملاً واقعی است

حتی وقتی می‌دانید این تصمیم درست است، باز هم ممکن است سنگینیِ آن را حس کنید. شاید:

• لبه تخت بنشینید و به مانیتور کودکتان خیره شوید.
• دلتنگ همان سروصداهای کوچکی شوید که تا هفته گذشته قسم می‌خوردید زندگی‌تان را نابود کرده‌اند!
• شک کنید که آیا اشتباه بزرگی مرتکب شده‌اید ،که قطعا این‌طور نیست.

این مرحلهِ انتقالی، اغلب برای والدین سخت‌تر از نوزادان است. نوزادان وقتی شرایط خوابشان خوب باشد، سریع با تغییرات سازگار می‌شوند؛ این والدین هستند که به کمی اطمینان‌خاطر نیاز دارند و این کاملاً طبیعی است.

بیایید درباره این موضوع راحت‌تر صحبت کنیم

والدین فرصت کافی برای صحبت درباره این چالش‌ها را ندارند و من خیلی دوست دارم این روند را تغییر دهم. خوشحال می‌شوم داستان خودتان رادر واتساپ برای من بفرستید:

• چه زمانی نوزادتان را به اتاق خودش منتقل کردید؟
• از نظر عاطفی چه حسی داشتید؟
• بعد از آن، چه تغییری در کیفیت خوابتان ایجاد شد؟

شاید داستان شما دقیقاً همان چیزی باشد که یک والدِ خسته دیگر به شنیدنش نیاز دارد.

فراموش نکنید:

شما از بقیه عقب نیستید.

شما هیچ کار غلطی انجام نمی‌دهید.

و حق دارید که هم خواب کافی بخواهید و هم نزدیکی و صمیمیت با فرزندتان.

هر دوی این‌ها می‌توانند در کنار هم وجود داشته باشند.